terug naar menu

Ineke Vossen
Cognitieve Ergonomie en Sociale Wettenschapper, Programmacoördinator Parnassos Cultuurcentrum

Als ondersteuning tijdens het zingen, om vrijer en makkelijker te kunnen zingen, met minder moeite, heb ik besloten om Alexandertechniek lessen te volgen.

Als eerste voelde ik de lichamelijke verandering, waarbij ik me na een les Alexandertechniek zo licht als een vogeltje voel en totaal ontspannen.

Daarnaast verbaasde ik mezelf tijdens het zingen van een bepaald liedje dat ik ineens met een ongekend gemak de hoge tonen kon pakken!

Ik merk dat het beoefenen van de Alexandertechniek niet meteen vanzelf gaat en je er structureel mee bezig moet blijven om de veranderingen te internaliseren.

En dat het gewoon erg ontspannend werkt!

terug naar menu

terug naar menu

Marijke
advocaat te Amsterdam

Hoewel ik er aanvankelijk zeer sceptisch tegenover stond en bang was dat het een of andere hocus pocus toestand zou zijn, heb ik gemerkt dat ik veel baat heb bij de lessen Alexandertechniek die ik nu al weer enkele jaren krijg. Sinds het begin van de lessen zijn mijn rugklachten vrijwel verdwenen, en heb ik geen spitaanvallen meer gehad. Alleen als ik door omstandigheden een tijdje geen lessen krijg (en, eerlijkgezegd, ik ook mijn oefeningen niet netjes uitvoer), merk ik dat mijn rugklachten geleidelijk aan weer opspelen.

terug naar menu

terug naar menu

Thomas Gerretsen
musicus, drummer, songwriter

Waarom ben ik AT gaan doen?

Mijn vrouw (die al AT lessen volgde) liet me een manier zien om te kijken of je nek vrij is. Ik draaide m'n hoofd, liet m'n ogen de richting van m'n hoofd bepalen.

Maar de voor mij meest indrukwekkende ervaring was dat ik veel meer hoge tonen kon horen. M'n gehoor werd meteen beter. Oude, bekende klanken klonken als nieuw en dat was, en is, meteen de motivatie om lessen te gaan nemen.

Tijdens de lessen heb ik veel meer van dit soort ervaringen gehad; meer ruimte in de gewrichten, minder vermoeidheid tijdens optredens, en het geluk dat ik van AT leraren les heb gehad die zanger zijn. Daarmee is ook het zingen (onmisbaar voor iedere muzikant) een puur plezier geworden.

terug naar menu

terug naar menu

Titia Zalme
lawyer

My name is Titia. I'm a lawyer, who dearly wants to sing and play the piano. Although Í was trying desperately and working very hard, there was hardly any progression in my singing and playing, it was so bad that I started to resent practicing. Since I started with Alexander I've become more aware of the cramp I put myself in both mentally and physically. By trying to let go more and relax and enjoy while practicing, and not being so negative about the way I perform, I notice that I'm progressing again and most of all: having fun.

terug naar menu

terug naar menu

Nienke van den Dool
musicus, cellodocent

Alexanderles.

Liggen, zitten, staan, dat daar zoveel in te ontdekken valt. Nek los, wervelkolom voelen, richtingen, steeds minder onnodige spieren aanspannen en nieuwe gewoontes creëren.

Een ontdekkingstocht waarbij Geórgia je lichaam op een zachte manier leidt en helpt z'n weg te vinden.

De eerste keer dat ik mijn zitbotjes ging voelen als ik zat was voor mij als cellodocent een heel nieuwe ervaring. Het gevoel van omhoog op de stoel en toch contact met de grond en daarbij een vrijer gebruik van de armen, terwijl de armen tegelijkertijd vanuit je lichaam gestuurd worden.

Op dit moment ben ik mij meer bewust van spierspanning, heb meer energie gekregen en vrijheid en na een drukke lesdag 15 minuten op de grond liggen en je lichaam is weer heerlijk in balans!

terug naar menu

terug naar menu

Peter Bjørnild
musician

I have played doublebass (kontrabas) for 26 years.

15 years ago I had a car accident with a whiplash injury.

Bassplaying + whiplash = bad combination.

I had a good manual therapist who managed to keep me functional,but eventually he suggested that I should take up another profession.

Geogia Dias and the Alexander technique came into my life at the right moment. Thanks to Georgia I’m still playing and physically feeling better than ever. My manual therapist is very impressed.

terug naar menu

terug naar menu

Cajan Witmer
pianist, piano teacher at Groningen Conservatory

Due to Alexander technique my lower back is more organized.

I feel that I have more space mentally and that also helps me with my piano playing.

terug naar menu

terug naar menu

Monique
theateropleiding

Vorig jaar ben ik begonnen aan een theateropleiding en daar kwam ik in aanraking met de Alexander Techniek en met Geórgia. Het was een korte kennismaking van twee weekenden.

Wat me onmiddellijk in de techniek aansprak, was dat de docent zoekt naar de ruimte die er in het lichaam vrij komt om ontspannen en om met zo min mogelijk spanning te staan, te bewegen en uiteindelijk ook te zingen. Inmiddels ben ik ongeveer 2,5 maand bezig en voltrekt zich een reeks kleine veranderingen: ik voel veel sneller wanneer ik spieren nodeloos aanspan, dat ik mijn schouders aan het optrekken ben, mijn bekken vastzet of mijn kaken (niet handig bij het zingen...).

Ik kan langer gewoon staan zonder last van mijn onderrug te krijgen en ik sta met minder rugpijn 's morgens op. Inmiddels voel ik ook tijdens de AT-lessen meer verbanden in mijn lichaam: als Geórgia met mijn voet bezig is, kan ik dat in mijn torso of soms zelfs kruin voelen. Oftewel: het voelt alsof de eenheid van mijn lichaam groter/beter wordt. Verder gebeuren er ook onverwachte dingen: ik zing nu al vrijer maar ik voel ook een sterkere libido. Misschien zijn het twee dingen die iets heel anders lijken, maar die gewoon allebei voortkomen uit vrije ruimte hebben om te doen, te voelen.

terug naar menu

terug naar menu

Wendelien Vos
journalist

Ribben los van de buik, lage schouders, dat waren de instructies die ik jarenlang te horen kreeg bij yoga en bij Cesartherapie. Maar als ik vertelde dat mijn schouders niet wisten naar welke plek ze toe moesten, konden de leraren me niet verder helpen. Totdat ik voor mijn nek terechtkwam bij Alexander Techniek. De enige instructies die ik daar krijg zijn denk ruimte in je schoudergewricht of denk nek en hals vrij.

En wat blijkt? Kaarsrecht zitten op een ontspannen manier, dat kan met Alexander Techniek. Mijn lichaam begrijpt het nog niet helemaal, gewend als het is om rechtop en spierspanning met elkaar te associëren.

Hoe vaak ben ik niet tijdens een yogaoefening met veel spierkracht rechtop gaan zitten om daarna weer ontspannen in te zakken naar de vertrouwde houding.

Alexander Techniek neemt je mee op een ontdekkingsreis door je lichaam, waarin alles anders is dan het lijkt. Mijn lichaam gaat zelf uitzoeken waar mijn schouders heen moeten. Niks doen, alleen maar denken, waardoor het vanzelf gebeurt. Het is zo’n bijzonder gevoel als mijn nek vanzelf forward en up gaat.

Georgia moet mij in de spiegel laten zien dat ik recht zit, anders geloof ik het niet, omdat mijn lichaam mij anders vertelt.

In de ruim dertig jaar dat ik reumapatiënt ben, heb ik veel gewoontes aangeleerd, die toen mijn gewrichten beschermden, maar nu niet meer nodig zijn.

Het veranderen naar een minder energievretend bewegingspatroon vergt een lange termijn inzet en het nodige vertrouwen. Ik ben inmiddels zover dat ik mezelf kan helpen als ik nekpijn heb. Door te gaan liggen en aan mijn lichaam te vragen om nek en hals vrij te maken. Het uiteindelijke doel is voorlopig nog niet bereikt, maar ik ga stug door. Totdat ik uiteindelijk de techniek beheers en Georgia’s handen niet meer (zo vaak) nodig heb. Door Georgia houd ik vertrouwen, zij is het levende bewijs van wat Alexander Techniek teweeg kan brengen.

terug naar menu

terug naar menu

Marieke Siepert
psycholoog

Ik begon met Alexandertechniek met de open intentie om weer eens iets voor mezelf te hebben en met een meer concreet doel om mijn spreekstemgebruik te verbeteren. In het begin wist ik niet goed wat er van mij verwacht werd, maar al snel bleek dat ik juist niet te weinig kon doen. Ik kreeg na enkele lessen al te horen dat ik zo snel ging ('responsive' ben), waarbij ik me vooral afvroeg: waarmee dan?

Ik ging met plezier naar de lessen, ervaarde de interventies als prettig en kwam er ontspannen vandaan, maar belangrijke veranderingen die ik wel had gemerkt maar niet direct had gelieerd aan de Alexandertechniek, waren er zeker.

Met name op psychologisch vlak heb ik gemerkt dat ik nu meer de behoefte om van mij te laten horen en mijn gedachten en emoties te willen delen.

"De rem is het er als het ware vanaf," wat ik overigens als zeer plezierig ervaar. Als beginnend psycholoog beschouw ik de Alexandertechniek als een vorm van zelfmanagement.

terug naar menu

terug naar menu

Marina Laméris
architetuurhistorica

Paardrijden draait erom dat je in balans bent.

Dat je mooi en rustig rechtop zit met je handen helemaal stil, terwijl je paard de mooiste gangen laat zien. Om dat te bereiken is Alexander Techniek een goed hulpmiddel.

Traditioneel wordt je geleerd: "Hakken omlaag, tenen naar binnen", maar dat roept veel spanning in je benen op. Hoe kun je zo nu ontspannen zitten?

Alexander Techniek is meer doen met minder moeite. Leren in balans te zijn zonder spierspanning, zonder te veel te doen. Je merkt het direct aan je paard: dat loopt ook veel meer ontspannen als je zelf ontspannen bent. En aan jezelf. Geen commando's meer als 'tenen naar binnen', maar vragen aan je lichaam om los te laten, vrij te zijn. En dan komen de tenen ook vanzelf naar binnen. Geloof je me niet? Toch is het waar, alleen duurt het wel even.

Je hebt er jaren over gedaan om eraan gewend te raken om vooral teveel te doen.

Ook niets doen moet je leren.

terug naar menu

terug naar menu

Aukje Verhoog
theater wetenschapper

Hi Georgia!

Wat ga ik jou en de Alexanderlessen ontzettend missen in Gent! Maar zoals het een goede leerling betaamt, ga ik natuurlijk gewoon door met "non-doing" en vooral het "doing in the non-doing:!"

Vanaf les 1 wist ik dat Alexandertechniek hetgene was waar ik al tijden - misschien wel altijd - naar op zoek was. Ik wist wel dat ik vrijer kon bewegen en dat ik me niet vast hoefde te houden aan mijn verkrampte spieren, maar ik zag geen ingang om dit ook echt te bereiken. De Alexandertechniek heeft mij die ingang gegeven en daarmee de ruimte en de vrijheid om te durven bewegen. Met het grotere bewustzijn van mijn lichaam en de manieren waarop ik het/mij beperkingen oplegde, heb ik nu ook een andere mogelijkheid om mentale spanning en de beperkingen die dat meebrengt, te benaderen.

Zonder erover na te hoeven denken, ben ik tot zoveel inzichten gekomen en zoveel verder ontwikkeld. Alleen maar door te ervaren en te luisteren naar mezelf (en naar jou natuurijk :-) Ik leer op mezelf (te durven) vertrouwen.

Ik weet dat jij vindt dat jou leerlingen de techniek meer los moeten zien van jou als lerares. Toch denk ik dat jij als lerares meer met deze techniek bij mij teweeg hebt gebracht, dan een ander misschien zou kunnen. Vanaf het eerst moment heb je mijn vertrouwen gewonnen en heb mijn stilte en tranen geaccepteerd, zodat er gelukkige niets gepsychologiseerd hoefde te worden. Je kunt niet alles beredeneren, soms moet je gewoon (niet-) doen!

Dank je voor alle lessen tot nu toe en na Gent kom ik vast weer een keer terug voor een opfriscursus!

Groetjes, Aukje

terug naar menu

terug naar menu

Lior Kuperberg
musician

I have suffered from my wrist. No, really suffered. It was itching, protesting, driving me really crazy. For almost 3 years. I have noticed I’m not a good person too; towards other people. I could even shout at someone or be angry, only because my wrist was hurting so much.

I have been to all kinds of doctors, hand specialists, nature experts, homeopathic medicine, taking pills for inflammation, special creams, meditations, exercises, medicines, doing Tai-Chi…. the pain was always there. Killing! I woke up every morning at 4:00 or 5:00 from the pain. It felt like I didn’t sleep for ages. Sometimes I couldn’t hold a glass of water without pain.

The only magic happened when I played the saxophone. Working hard on this instrument for many years, brought me to a higher level of conscience and awareness. When I played, there was no pain. I could play for 5 or more hours, without any pain. Practicing and especially being on stage, were my medicine.

The pain came back after playing of course, but I knew the problem is not in my wrist. It was much deeper. A place I couldn’t reach. This place really wanted my attention. It was a wake up call.

I was playing one night in the famous Alto Jazz cafe in Amsterdam, with a bass player I had never played with before. We drank coffee together during intermission between sets, and I told him how much I’m glad to play, after suffering all day form my wrist, while teaching in the music school. He wanted to know more about it. At the end of my story, just before hitting stage again, he wrote me on a piece of paper: Georgia Dias – Alexander Technique, and her number. He looked at me very seriously and said “Promise me you’re calling her tomorrow”.

We went on stage.

Lesson 1

Georgia just let me lie down on the bed, and started moving a little bit my legs, shoulders, asked me to imagine some things, explaining me how much human beings are far away from their natural positions.

Then we did the same on the chair. Not some thing special… at least it didn’t look and feel like special.

I thought I’ll give it a chance. I went out of there, thinking: “What was she doing? Nothing actually… moving slightly some parts of my body… but… what is this?? I didn’t feel any change… even my wrist was still…. MY WRIST!!!!“. The pain was gone. Like it was never there. I tried to press all kind of spots on my hand to find the pain, but nothing. The pain was gone. 3 Years of pain were gone. I tried to crack it in all directions, turn it around… nothing. It came back only the next day. But it wasn’t irritating so much. It was just there, and I could live in peace with it. That’s was my first Alexander Technique lesson.

Lesson 2

After my second lesson , I came out of the train and started walking home. I live 10 minutes walk form the station, so I started walking. No, I mean really walking.

I didn’t know what walking was until that moment.

I felt the power of gravity like I’ve never experienced before. Every leg of mine felt like 500 kilos. And the ground was pulling me down. At the same time I felt so light too, that walking felt like flying. Walking was so much fun!! I just wanted to walk more and more.

I made 2 rounds around my house because I didn’t want stop walking. I was observing every step, enjoying every step. Walking suddenly got such a deep meaning.

I got home, had dinner and went to bed. After 20 minutes, I was half sleeping, and I felt very heavy.

It might sound freaky but my body started talking to me. Talking in a language I didn’t know I understand.

An inner place in my body asked me: “are you ready for a change? Are you ready for a change?“ I woke up after 14 hours. That’s what happened after my second lesson with Georgia. That was my first real holiday too, after 34 years….

Lesson 3

After my third lesson (doing the same exercises), I noticed how much I’m wrong. I keep my shoulders wrong, my head, my hands, my walking, and mainly how much I try to keep myself together. Keeping not only my posture together, but also my life; my practicing, my concerts, being serious, being nice, being this, being that. All day long I keep my life and my body together. This message came to me, but not on an intellectual level, but more an understanding level. Not understanding with your brain, but maybe, if you want, with your soul. Knowing you’re wrong makes your body want to correct itself. We force ourselves so much to do things, and that’s the way we’re getting far away from our real self. I noticed suddenly that all the things I think I am, are not my real self. They are just ideas, concepts, and ideals. But are they real you?

When you get to this point, you start dropping all concepts, ideas. You start to work on yourself from a deeper level, but actually it’s done by itself. You are being operated by a very intelligent system, that was there for you all the time, you were just not tuned; just like a radio. The frequency is there but you have to tune. Again, the things I’m saying here, are just translation of my mind to what I felt that day. They have been told me from a deeper place, as message without words.

Lesson 4

Although I’ve experienced some true moments of rest in my life, while playing music, this experience was new to me. I came back home after my fourth lesson, and I felt this heavy walking I mentioned in lesson 2, but I entered home and I was standing in the kitchen… I felt like I had to do something, and I looked right and left… and then it came to me. Silence. Pure silence. Not only at my home and street, but inside. I had no thoughts.

I lost sense of time. Time felt like something really flexible. I was just standing there doing nothing.

In my own terms it maybe lasted for a few seconds, but it felt like a few days. So much room was there. Suddenly a very loud laugh came out of me. Nothing was funny, but I realized I DON’T have control.

I realized I have never understood the meaning of being free, until this moment. Another laugh came out following by another one, my mind was empty. It has no beginning, no end, no concepts, no borders, no ideas, and above all, no time. Of course my mind was tricking me again after a short time, but the difference was that I noticed it. The lesson I have learned was that there are really no concepts, styles, borders, differences and ideas - if they are, they are just an invention of the mind, but on a deeper level… are they really there?

After standing there for a while, my first thought that came to me was… imagine playing from this state of mind…..This state of mind came to me 2 days later on a concert. It took me a long time to get there (because I tried of course). I was there when I let it come to me.

Again I have no control. What happened there? I really don’t remember which song we where playing, but I played perfectly. In a matter of fact I even surprised myself from what came out. Luckily I recorded this part of the concert, and when I listened back, I discovered I played things that were completely not in my vocabulary. I didn’t know I could play them, and... I had to check myself out. I knew these things I played, but on another level. I discovered some things I knew but when I played from that “zone” the music took charge, and arranged itself, in a way I couldn’t think of.

Another thing I have noticed on that concert, is that I can do only the things I can do. Easy huh?? Human beings try all life to be something else. I wanted to be Coltrane… no Rollins… no… Charlie Parker (names of famous saxophone players) something which I can’t because it’s not myself. When we try that, we are getting far away from the intelligence and the wisdom within us. It’s a real treasure in there, not out there.

Alexander technique, is my tool to connect there. To tune to the right frequency. I understood finally what it means to practice your instrument, and how wrong I was doing it for a long time. Alexander technique teaches you that it’s ok to be wrong. Nothing bad in it. It’s there to bring you to your next step.

Lesson 5

Like inside, so outside. I had a much more “clean” mind, so I had a need to take care of my house and practice room: cleaning, fixing, adjusting, arranging, clean up, put things in order, put some more structure and so on. It came form a very clear mind, now I needed a clear area to. I woke up at 6 o’clock in the morning, while my body was talking to me again. My legs, shoulders, and neck asked me to give them permission to loosen-up. They just needed stop holding themselves for so many years. I gave the permission and my body started widening. My legs felt really long and my shoulders felt like two different lands. With and ocean in between (a trick Georgia told me to imagine). Although everything felt so far away from each other, I have never experienced such a great connection. It was all one energy, over thousands of kilometres. The feeling stayed there for half an hour, followed by a very deep sleep. I woke up without the usual stress we all know. I still had to go to my teaching work, but there was this rest quality of Sunday morning. I was teaching all day till 21:00 and then went to play a jam session till 1:00. It still felt like Sunday morning.

terug naar menu

terug naar menu

Lola
language teacher

Five weeks ago I hadn’t a clue what I was about to learn. I understood it was something like re-educating the body. I was prepared to be told what I should do and what I shouldn’t do. But that’s not what happened: I only had to think (of) my body. Do nothing. Funny.

Later, I thought it was about wanting something, but it wasn’t... This was really strange... Not to do and not to want anything wasn’t so easy as it seemed.

Well, I carried on thinking.

After a couple of weeks, to my surprise, my body began to... react to?, to obey? my thoughts. For the first time in my life, I visualised the different parts of my body, independent from each other. At the same time, I saw all those parts making up a harmonious whole. This was totally new for me.

They were interesting discoveries: from learning not to overuse muscles and not to waste energy unnecessarily, to know how I have to... (I must not use this verb, I’ll change it), in other words, how I can sit down on a stool.

I’m also beginning to think, apart from about my body, about concepts and ideas that before I didn’t even consider were thinkable (why do we tend to make things difficult, who creates the habits, whether feeling free is worth while, and free from what...), and that’s fascinating because it opens doors for me to learn new things.

Some days ago, I felt as if I had just been oiled.

So many years living with my body and it turns out that, unknowingly, I was mistreating it. Now, I started to indulge it/myself. Thank you for teaching me how.

terug naar menu

terug naar menu

Anonymous

Devotion to the possibilities of change and trust that the thought really will allow you to walk on the path of freedom and that there is that contact that communicates the direction and unties the contradictions.

It’s all there already and it’s perfectly alright.

terug naar menu